نامیرا| ایستگاه آخر

افق سوم-زینب امیدی: ایستگاه آخر؛ رسیده ایم به نماز وداع، نمازی که این حقیقت تلخ را بر مردمک های بهت زده ما حک میکند که «آقا» واقعا از پیش ما رفته است.

اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَیْرًا، این جمله حالا برای ما، خاطراتی پر از بغض به جا گذاشته است. از بغضِ آقا، هنگام خواندنش بر پیکر شهید حاج قاسم سلیمانی تا نماز شهید رئیسی، وقتی همه منتظر بودند آقا این جمله را چگونه خواهد خواند.
و او چنان با صلابت نماز را اقامه کرد که دل‌های ما، به بودنش قرص شد.

اما حالا ما غم‌زدگان این روزها، به ایستگاه آخر رسیده‌ایم. رسیده‌ایم به نمازی که همه از خواندنش وحشت داشتند.

.
مردم، انگار دوباره به صبح دهم اسفند بازگشته‌اند. انگار همین حالا خبر شهادت آقا را شنیده‌اند. از شب قبل، در مصلی و خیابان‌های اطراف مانده‌اند تا این نماز را از دست ندهند. چرا که این، آخرین دیدار مردمی آقای ایران‌دوست ما با مردمش است. همان مردی که تصویر استوارش در نماز جمعه نصر، برای همیشه در حافظه هر ایرانی غیرتمند ثبت شد.

همان که با وجود همه تهدیدهای دشمن، در همین مصلی، زیر همین آسمان، بر محراب نماز ایستاد و با حضورش، پاسخی بزرگ به همه دشمنان ایران داد. امروز اما اشک‌ها، آرام روی صورت‌ها سر می‌خورند. شانه‌ها، از شدت گریه می‌لرزند. و وقتی نماز به فراز اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَیْرًا می‌رسد تمام مصلی، یک‌صدا گریه می‌شود.

این تابوت‌های مزین به پرچم سه‌رنگ ایران، مقابل دیدگان ما، سند مظلومیت رهبری است که می‌گفتند در روزهای خطر، تهران را ترک کرده است. اما او را در خانه‌اش در محل کار و زندگی‌اش در کنار خانواده عزیزش به شهادت رساندند. و امروز، مردم تهران بی‌تاب و بی‌قرارند. چون می‌دانند از فردا، دیگر همسایه کوچه کشوردوست را کنار خود نخواهند داشت.

* خرده‌روایت‌هایی از وداع با رهبر شهید، به مناسبت چهلمین روز تشییع و تدفین پیکر مطهر رهبر شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی حسینی خامنه‌ای

انتهای پیام/

انتهای پیام/