حمایت تمام قد کیهان از موضع علی مطهری در مورد حجاب/  وظیفه حاکمیت اسلامی جاری کردن احکام الهی است

روزنامه کیهان در واکنش به نامه آیت‌الله احمد عابدینی خطاب به علی مطهری درباره مسئله حجاب، با انتقاد شدید از طرح مسائل اقتصادی و اجتماعی در کنار موضوع حجاب، احمد عابدینی را «روحانی‌نما» خواند و تشبیه او درباره «دزدیدن کشمش» را به تمسخر گرفت.

به گزارش به گزارش افق سوم به نقل از عصر ایران، روزنامه کیهان در یادداشتی با عنوان «وقتی «حجاب» با «دزدیدن کشمش» مقایسه می‌شود!» به نامه آیت‌الله احمد عابدینی (بدون نام بردن از وی) خطاب به علی مطهری واکنش نشان داد؛ نامه‌ای که در آن عابدینی با انتقاد از برجسته شدن مسئله حجاب، خواستار توجه بیشتر به مشکلات اقتصادی، اجتماعی و حقوق مردم شده بود.

آیت‌الله احمد عابدینی در نامه خود خطاب به علی مطهری، ضمن اشاره به دغدغه‌های او درباره وضعیت حجاب، پرسیده بود چرا موضوعاتی مانند اختلاس، نابسامانی‌های بودجه‌ای، شفافیت بودجه و برخی هزینه‌های نامشخص برای مردم، به اندازه مسئله مو و لباس زنان مورد توجه قرار نمی‌گیرد. او همچنین بر اهمیت عدالت، کرامت انسانی، آزادی‌های مشروع و رعایت حقوق مردم تأکید کرده بود.

عابدینی در ادامه استدلال کرده بود که مسائل فرهنگی را نمی‌توان جدا از شرایط اقتصادی و اجتماعی جامعه بررسی کرد و نسبت به تبدیل موضوع حجاب به مسئله‌ای محوری در شرایطی که جامعه با مشکلات معیشتی و اقتصادی روبه‌روست، انتقاد کرده بود.

کیهان، اما در واکنش به این نامه، عابدینی را «روحانی‌نما» خطاب کرده و استدلال او را نوعی حاشیه‌سازی درباره حکم حجاب دانسته است. این روزنامه همچنین به تشبیهی در نامه عابدینی اشاره کرده که در آن، مسئله حجاب با داستان افرادی که «کشمش دزدیده بودند» مقایسه شده است.

کیهان در بخشی از یادداشت خود نوشت:

 وظیفه حاکمیت اسلامی تنها منحصر به تامین «آب و نان» نیست؛ رفاه مادی را حکومت‌های سکولار نیز ادعا می‌کنند. فلسفه وجودی و تمایز اصلی حکومت اسلامی در این است که علاوه‌بر معیشت، بسترساز رشد معنوی و سعادتمندی جامعه باشد و احکام الهی را در سطح اجتماع جاری سازد.

نسخه رهاسازی عرصه فرهنگ به بهانه مشکلات اقتصادی، دقیقا همان سناریویی است که جریان‌های ضد دینی سال‌هاست دنبال می‌کنند.

نمی‌توان به اسم «عدالت» و «معیشت»، چشم را بر تضعیف عفاف و بنیان خانواده بست.

کسانی که با ادعای روشنفکری، احکام قطعی دین را در مقابل کرامت انسانی یا مسائل معیشتی قرار می‌دهند، در حقیقت دچار مغالطه آشکار شده و از درک جامعیت اسلام عاجزند.