فریبی به نام صلح
به گزارش افق سوم، یولاندا دیاز، وزیر کار و معاون نخست‌وزیر اسپانیا، در ویدئویی که در بلواسکای منتشر کرد، به‌شدت از طرح ترامپ برای فلسطین انتقاد کرد.
او گفت: «این طرح نه یک نقشه صلح، بلکه نوعی تحمیل است. بیشتر شبیه یک اولتیماتوم است که در قالب توافق ارائه شده؛ بدون هیچ تضمین یا جدول زمانی مشخص برای تشکیل کشور فلسطین.»
آنچه ترامپ و نتانیاهو «طرح صلح» می‌نامند، چیزی جز فریب نیست. یولاندا دیاز درست می‌گوید: این یک اولتیماتوم است، تحمیلی در لباس توافق. طرحی که بدون فلسطینی‌ها نوشته شود، مشروعیت ندارد.
اظهارات یولاندا دیاز، وزیر کار و معاون نخست‌وزیر اسپانیا، در نقد طرح ترامپ برای فلسطین چیزی فراتر از یک موضع‌گیری سیاسی معمول است. او با صراحتی کم‌سابقه این طرح را نه «نقشه صلح»، بلکه «تحمیل» خوانده و به‌درستی پرسیده است: چگونه می‌توان توافقی را صلح نامید، وقتی طرف اصلی مناقشه در نگارش آن حضور ندارد؟
دیاز می‌گوید این طرح اساساً بدون فلسطینی‌ها نوشته شده است؛ مردم و نهادهایشان نادیده گرفته شده و تنها نقش تعیین‌کننده برای اسرائیل و ایالات متحده تعریف شده است.
پیشنهاد تبدیل غزه به منطقه‌ای تحت‌الحمایه آمریکا – با سیاست‌های دیکته‌شده از سوی تل‌آویو – نه تنها بی‌احترامی آشکار به حق تعیین سرنوشت ملت فلسطین است، بلکه در عمل نوعی استعمار مدرن را در لباس «صلح» به جهان عرضه می‌کند.
این موضع‌گیری در تضاد کامل با پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیاست که از همان طرح استقبال کرده و آن را فرصتی برای «پایان دادن به رنج‌ها» دانسته است. تضادی که فراتر از یک اختلاف درون‌دولتی است؛ بلکه نمادی از شکاف عمیق در اروپا بر سر چگونگی مواجهه با بحران فلسطین. یک‌سو نگاه دیپلماتیک و محافظه‌کارانه‌ای که ملاحظات واشنگتن و روابط با اسرائیل را بر هر چیز مقدم می‌داند، و سوی دیگر صدایی که – هرچند در اقلیت – بر عدالت تاریخی و حق ملت فلسطین پافشاری می‌کند.
دیاز از معدود سیاستمدارانی است که واژه «نسل‌کشی» را برای توصیف آنچه در غزه رخ می‌دهد به کار برده است. همین صراحت، بهای سنگینی هم برای او داشته؛ اسرائیل ورودش را ممنوع کرده و مواضعش را «ضدیهودی» نامیده است. اما پرسش اصلی پابرجاست: آیا دفاع از زندگی و حقوق یک ملت، یهودستیزی است؟ یا برعکس، نادیده گرفتن این واقعیت‌هاست که مشروعیت اخلاقی اروپا را می‌فرساید؟
در نهایت، آنچه دیاز بیان می‌کند بازتاب حس مشترک بسیاری از مردم جهان است: صلح واقعی زمانی شکل می‌گیرد که فلسطینی‌ها نه به‌عنوان موضوعی فرعی، بلکه به‌عنوان طرف اصلی گفت‌وگو حضور داشته باشند. طرحی که بدون آنان نوشته شود، نه نقشه راه صلح، بلکه سندی برای تداوم اشغال است.